Zal ik nooit meer de wind door mijn haren voelen spelen?
Zal ik mijn leven altijd met een pruik en valse wimpers moeten delen?
Zal ik nooit meer mijn haar kunnen laten groeien?
Zal ik altijd met oogpotlood en wimperlijm moeten knoeien?

 Zal ik nooit meer mijn eigen wenkbrauwen kunnen fronzen?
Zal ik altijd met een badmuts in het zwembad moeten plonzen?
Zal ik nooit meer mijn benen hoeven te scheren?
Zal ik altijd dagcrème op mijn blote koppie kunnen smeren?
Zal ik nooit meer voelen hoe het is om je haren te wassen?
Zal ik altijd moeite moet doen om zonder geklieder te plassen?

Zal ik nooit meer een vlieg voelen lopen over mijn vel?
Zal ik altijd bang zijn: groeien mijn nagels nog wel?

Zal ik nooit meer last hebben van roos?
Zal ik altijd moeite hebben met het uiterlijk dat deze ziekte voor me koos?
Zal ik ooit weer zonder terughouding met iemand durven stoeien?
Zal ik altijd nijdig worden als er opeens witte stekeltjes gaan groeien?

Zal ik ooit begrijpen dat mensen kunnen klagen als hun haar niet wil zitten?
Zal ik altijd mensen weemoedig aankijken als ze zeggen dat ze last hebben van klitten?
Zal ik ooit een tv-reclame over shampoo kunnen zien zonder dat het even zeer doet?
Zal ik altijd pisnijdig worden als ze zeggen dat een andere ziekte veel erger zijn moet?
Zal ik nooit meer zomaar vanuit mijn bede de wereld in kunnen stappen?

Zal ik altijd bang zijn dat ze me kaal zullen betrappen?
Zal ik ooit kunnen begrijpen wat er gebeurt in mijn vel?
Zal ik altijd bang zijn dat ik door mijn uiterlijk niet meer mee tel?
Zal ik ooit kunnen wennen aan dit grote gemis?

Zal ik altijd het gevoel houden dat mijn uiterlijk niet echt is?
Zal ik altijd het gevoel houden dat mijn eigen lichaam me in de steek heeft gelaten?
Zal ik ooit weer zonder verdriet over haar kunnen praten?
Zal ik ooit weer echt vrij zijn?

De allergrootste pijn
is echter de onzekerheid
of dat nooit altijd zal zijn.

Dit is een gedicht van:
Sjiewke Hoogkamp uit Sneek.